ผมมาถึงสถานีขนส่งหมอชิต ๒ ประมาณตีห้าของของวันที่ ๗ มกราคม ๒๕๕๘ เวลาเดิมๆ ที่ผมเคยมา เดินออกมาจะ "จับแทกซี่" ปรากฎว่าวันนี้แทบจะไม่มีแทกซี่เข้ามา มีแต่คน "รากฝอย" หลายร้อยยืนเรียงหน้ากระดาน รอแทกซี่วิ่งผ่านเข้ามาทีละคันๆ ดังภาพ
ทันทีที่รถจอดส่งลงถึงสถานี ผมเร่งเดินรีบรี่ไปที่ "สถานีแท็กซี่" เพราะเป็นแนวปฏิบัติที่เคยทำอยู่แล้ว ปกติจะมีรถแท็กซี่จำนวนมากมารอเข้าแถวรอคน แต่หนนี้แทบจะไม่มีเลยครับ ... เกิดอะไรขึ้น? ....
หรือว่านีคือการ "จัดระเบียบสังคม" ... ด้วยความสงสัยว่า ทำไมคนจึงมายืนรอกันมากขนาดนี้ ทั้งที่ไม่มีรถ ผมอยากรู้จนทนไม่ไหว จึงเดินเข้าไปยืนสังเกตการณ์อยู่นาน ก่อนจะพยายามสอบถาม คนที่คิดว่าน่าจะได้คำตอบ
ขณะที่คนจำนวนหลายร้อยกำลังยืนรอ ผมเห็นรถมอเตอร์ไซด์หลายคัน กำลัง "ขนคน" ออกไปข้างนอกหมอชิตฯ ปากก็ตะโกนบอกว่า "... มิเตอร์ไหมครับ มิเตอร์ ... ไม่ไกลครับ ๒ นาที ท่านจะได้นั่งมิเตอร์ดีๆ ไม่ต้องรออีกต่อไป..." ... เขาน่าจะทำเงินได้หลายอยู่
เดินออกมาถนนหน้าหมอชิต ใกล้ๆ พบว่า มีรถวิ่งไป-มา สะดวก มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปสอบถามและเจรจากับกลุ่มผู้ที่ถือกระเป๋าเดินออกมา ประมาณ ๕ คน "...จะไปไหน ...." "...ไปโบ้เบ้..." คนหนึ่งตอบ ผู้หญิงคนนั้นถามต่อไปว่า ."...คนละ ๘๐ บาท ไปมั้ย..." .... "ไป" ..."งั้นรอตรงนี้นะ เดี๋ยวจะไปเอารถมา รถจอดไว้แถวนี้ไม่ได้ เดี๋ยวตำรวจจับ ..." สักพักก็มีรถแทกซี่วิ่งออกมาจากในหมอชิต คนที่นั่งติดคนขับก็คือผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง...
หากคำนวณดู ถ้าพวกเขาขึ้นรถคันนั้นจริงๆ (ผมเดินกลับมาก่อน) การเดินทางไปโบเบ้ของคนกลุ่มนั้นจะต้องใช้เงินถึง ๔๐๐ บาท เกือบ ๔ เท่าของค่ามิเตอร์ปกติ
แค่เดินมาขึ้นรถเมล์ที่ทาง บขส. จัดไว้ให้ ผมใช้เงินเพียง ๖ บาท ๕๐ สตางค์ ก็สามารถนั่งไปลงตรงหน้าสวนจัตุจักร ที่มีรถแทกซี่ให้นั่งต่อไปง่าย ...
อยากจะบอกให้พ่อแม่พี่น้องชาว "รากฝอย" ที่ไปยืนคอยแทกซี่ที่นั่นให้รู้กันและบอกต่อครับ....
